ملک الشعرای بهار 1

علم و عمل و فواید آن ( ملک الشعرای بهار )

علم از بهر چیست ای استاد * تاکه گیتی شود به علم آباد

علم بهر خیالبافی نیست *کار دانش بدین گزافی نیست

باید از علم سود برخیزد *چون درختی کز او ثمر خیزد

هرکه از علم بهرهورگردد*مایه ی راحت بشر گردد

گرچه علم تو پیچ در پیچ است *چون نپیوست با عمل هیچ است

عملت نیز اگر نداشت ثمر*هست چون علم بیعمل ابتر

عالم بیثمر دغل باشد* راست چون علم بیعمل باشد

پس تو ای مرد ذوفنون اجل*داد هر علم چون دهی به عمل؟

ور به یک فن عمل کنی کم و بیش * آن دگرها چه می کشی با خویش

آن که را خنگ راهوار بود *از جنیبت کشیش عار بود

ورنمایی عمل به جمله علوم *لقبت نیست جز جهول و ظلوم

گرتو علم از برای آن خواهی*که بدان قدر دوستان کاهی

اندر آیی به حلقهٔ فضلا *بنشینی به صدر عزّ و علا

لب گشایی و گفتن آغازی *اصطلاحی، دو سه، بیان سازی

مرد یک فن نشسته خامش و پست* تو ز شاخیبهشاخهایزده دست

با همه علمها برآیی راست*جز به علمی که اوستاش آنجاست

گر درآیی به محفل علما *ویژگان علوم ارض و سما

هریکی خاص گشته در هنری-*یافته از رموز آن خبری

مانی آنجای همچو خر بوحل *ننهندت به قدر پشه محل

پیش نادان مثل به دانایی*پیش دانا مثل به کانایی

تو به کاری نیایی ای مسکین *بهتر از تست مرد سرگین چین